قراضه آلومینیوم به ماده اولیه راهبردی تبدیل می‌شود

قراضه آلومینیوم دیگر صرفاً یک جریان پسماند نیست. افزایش تولید آلومینیوم بازیافتی، سرمایه‌گذاری در کارخانه‌های تولید آلومینیوم ثانویه و فشار برای کاهش انتشار کربن، Scrap یا همان قراضه آلومینیوم را به یک ماده اولیه راهبردی تبدیل کرده است.

این تغییر اکنون در سیاست تجاری اروپا و آمریکا و تقاضای فزاینده آسیا قابل مشاهده است.

اروپا؛ صادرات ۱.۳ میلیون تنی در برابر ظرفیت‌های جدید بازیافت

انجمن آلومینیوم اروپا می‌گوید اتحادیه اروپا از سال ۲۰۰۲ صادرکننده خالص قراضه آلومینیوم بوده و صادرات در ۲۰۲۴ به رکورد ۱.۳ میلیون تن رسید؛ حدود ۷۵ درصد این حجم به آسیا رفت.

هم‌زمان شرکت‌های اروپایی حدود ۷۰۰ میلیون یورو برای احداث و توسعه ظرفیت‌های بازیافت سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

از دید این انجمن، نتیجه یک تناقض است: اروپا برای استفاده بیشتر از فلز بازیافتی سرمایه‌گذاری می‌کند، اما بخشی از خوراک مورد نیاز کارخانه‌ها از منطقه خارج می‌شود.

اتحادیه اروپا مسیر مقررات پسماند را انتخاب کرده است

کمیسیون اروپا در سپتامبر اعلام کرد طرح استفاده از یک اقدام تجاری مستقل برای قراضه آلومینیوم را متوقف کرده و معتقد است بخشی از اهداف تأمین مواد اولیه را می‌توان از طریق Waste Shipment Regulation دنبال کرد.

از ۲۱ مه ۲۰۲۷ صادرات بسیاری از پسماندهای غیرخطرناک به کشورهای غیرعضو OECD در اصل ممنوع خواهد بود، مگر اینکه کشور مقصد درخواست داده و توانایی مدیریت زیست‌محیطی مناسب پسماند را اثبات کرده باشد.

هند، اندونزی، مالزی و تعدادی دیگر از کشورهای غیرعضو OECD برای ادامه دریافت برخی جریان‌های پسماند درخواست داده‌اند.

فهرست اولیه کشورهای مجاز باید تا ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ نهایی شود. بنابراین وضعیت دسترسی آینده برخی خریداران آسیایی هنوز کاملاً قطعی نیست.

هند در مرکز رقابت قرار گرفته است

هند یکی از بزرگ‌ترین خریداران قراضه آلومینیوم اروپا است.

Reuters گزارش کرده هند در سال ۲۰۲۵ حدود ۳۶۶ هزار تن قراضه آلومینیوم از اتحادیه اروپا وارد کرده و در اوایل ۲۰۲۶ بزرگ‌ترین خریدار این جریان بوده است.

محدودشدن احتمالی عرضه اروپا می‌تواند هزینه خوراک بازیافت‌کنندگان هندی را افزایش داده و آنها را به سمت آمریکا، خاورمیانه و سایر منابع سوق دهد.

به این ترتیب سیاست اتحادیه اروپا می‌تواند اثر قیمت‌گذاری جهانی داشته باشد، نه فقط اروپایی.

آمریکا نیز می‌خواهد قراضه بیشتری در داخل بماند

انجمن آلومینیوم آمریکا نیز کمپین «Scrap the Exports» را دنبال می‌کند.

طبق Fact Sheet این انجمن، آمریکا دارای شکاف قابل‌توجهی بین مصرف و تولید داخلی فلز است و حفظ، جمع‌آوری و تفکیک بیشتر قراضه می‌تواند بخشی از این شکاف را کاهش دهد.

چین هم به قراضه خارجی نیاز دارد

چین دارای شبکه بزرگ بازیافت است و همچنان بخشی از مواد اولیه ثانویه را وارد می‌کند.

طبق داده‌های گمرک تحلیل‌شده توسط SMM، واردات قراضه آلومینیوم چین در اوت ۲۰۲۶ حدود ۱۴۱٬۸۰۰ تن بود. اگرچه این رقم نسبت به سال قبل ۱۷.۷ درصد کاهش داشت، مقیاس واردات نشان می‌دهد آسیا همچنان مقصد مهم جریان جهانی Scrap است.

چرا قراضه (Scrap) اکنون استراتژیک است؟

تولید آلومینیوم ثانویه عموماً نسبت به تولید اولیه انرژی بسیار کمتری نیاز دارد و امکان کاهش ردپای کربن محصول را فراهم می‌کند.

در نتیجه شرکت‌هایی که اهداف کاهش انتشار و افزایش Recycled Content دارند، بیش از گذشته برای قراضه با کیفیت بالا رقابت می‌کنند.

مسئله فقط مقدار Scrap نیست؛ ترکیب آلیاژی، آلودگی، قابلیت ردیابی، آماده‌سازی و کیفیت تفکیک تعیین می‌کند که هر قراضه برای چه محصولی قابل استفاده باشد.

جنگ جدید بر سر ماده‌ای که زمانی «پسماند» بود

اروپا می‌خواهد بخشی از مواد را برای کارخانه‌های داخلی حفظ کند.

آمریکا درباره خروج قراضه با کیفیت بالا نگران است.

هند و دیگر اقتصادهای آسیایی به واردات برای کارخانه‌های بازیافت وابسته‌اند.

و تولیدکنندگان کم‌کربن در همه این مناطق تقاضای بیشتری برای Scrap ایجاد می‌کنند.

نتیجه این روند احتمالاً افزایش ارزش اقتصادی قراضه با کیفیت، سرمایه‌گذاری بیشتر در Sorting و رقابت شدیدتر برای Post-Consumer Scrap خواهد بود.

بنابراین امنیت تأمین آلومینیوم آینده فقط به بوکسیت، آلومینا و برق وابسته نخواهد بود. شبکه جمع‌آوری و بازیافت قراضه نیز در حال تبدیل‌شدن به بخشی از امنیت مواد اولیه صنعت آلومینیوم است.