چرا قابلیت بازیافت و مقررات بر صنعت بسته بندی آلومینیوم اثر می‌گذارند؟

به گزارش اتاق خبر ایراک، برای عرضه بسته‌بندی آلومینیومی در اروپا، قیمت و کیفیت ساخت تنها اجزای رقابت نیستند. ثبت مسئول قانونی، داده‌های بسته‌بندی و هزینه مدیریت پسماند نیز بر اقتصاد ورود به بازار اثر می‌گذارند. دانیل واکنینه، هم‌بنیان‌گذار Gramta، در گفت‌وگو با AL Circle تأکید کرده است که هزینه مسئولیت توسعه‌یافته تولیدکننده، یا EPR، میان کشورها، طرح‌های اجرایی و انواع بسته‌بندی متفاوت است.

زمینه این بحث، اجرای مقررات بسته‌بندی و پسماند بسته‌بندی اتحادیه اروپا، موسوم به PPWR است. طبق توضیح کمیسیون اروپا، مقررات از ۱۱ فوریه ۲۰۲۵ لازم‌الاجرا شده و تاریخ اعمال عمومی آن ۱۲ اوت ۲۰۲۶ است. دامنه آن، بسته‌بندی عرضه‌شده در بازار اتحادیه را مستقل از جنس یا مبدأ تولید پوشش می‌دهد. بااین‌حال، الزامات مختلف آن تقویم اجرایی یکسانی ندارند.

برداشت تحلیلی ایراک این است که صادرکننده باید هزینه انطباق را از مرحله طراحی و قیمت‌گذاری وارد محاسبات کند. کشف این هزینه‌ها پس از توافق تجاری، می‌تواند حاشیه سود محموله یا حتی توجیه ورود به یک بازار کوچک را تغییر دهد.

مسئول قانونی همیشه سازنده ظرف نیست

واکنینه توضیح می‌دهد که مسئولیت EPR بسته به شیوه عرضه ممکن است متوجه صاحب برند، واردکننده، توزیع‌کننده یا فروشنده مستقیم باشد. بنابراین، نام کارخانه روی محصول به‌تنهایی مسئولیت همه تعهدات را مشخص نمی‌کند. نظام بریتانیا نیز جداست و رعایت الزامات آن، جایگزین بررسی مقررات اتحادیه اروپا نمی‌شود.

در سطح محصول، راهنمای سازمان حفاظت محیط‌زیست سوئد از تهیه مدارک فنی و اظهارنامه انطباق توسط سازنده و کنترل مدارک و الزامات مربوط توسط واردکننده سخن می‌گوید.

قابلیت بازیافت کل بسته‌بندی ارزیابی می‌شود

وجود آلومینیوم در یک بسته، به‌تنهایی عملکرد بازیافت کل آن را تعیین نمی‌کند. لایه‌های ترکیبی، پوشش‌ها و اجزای همراه نیز در طراحی محصول اهمیت دارند. در چارچوب درجه‌بندی پیش‌بینی‌شده، آستانه‌های قابلیت بازیافت وزنی برای درجات A، B و C به‌ترتیب ۹۵، ۸۰ و ۷۰ درصد است؛ این درصدها سهم محتوای بازیافتی موجود در محصول نیستند.

تقویم مقررات، پذیرش درجات A تا C را از مرحله ۲۰۳۰ و حذف درجه C را از مرحله ۲۰۳۸ پیش‌بینی می‌کند. جزئیات اجرای الزامات طراحی باید با مقررات تکمیلی و استثناهای مربوط خوانده شود؛ آغاز اعمال عمومی PPWR در ۲۰۲۶ به معنای اجرای فوری همه این آستانه‌ها نیست. همچنین اهداف حداقل محتوای بازیافتیِ بخش پلاستیک را نمی‌توان به‌صورت خودکار به تمام بسته‌بندی‌های آلومینیومی تعمیم داد.

هزینه‌های ثابت و مسئله مقیاس صادرات

به گفته واکنینه، صورتحساب انطباق می‌تواند علاوه بر هزینه وزنی EPR، شامل ثبت، حداقل پرداخت طرح اجرایی، نمایندگی مجاز در موارد لازم و امور اداری باشد. در نتیجه، یک نرخ اعلامی به‌ازای کیلوگرم تصویر کاملی از هزینه ورود به بازار نمی‌دهد.

برای زنجیره بسته‌بندی آلومینیومی، پیام تجاری روشن است: طراحی قابل بازیافت، اطلاعات دقیق مواد و تقسیم روشن مسئولیت میان طرف‌های قرارداد می‌توانند به مزیت رقابتی تبدیل شوند. قیمت‌گذاری صادرات باید هزینه انطباق هر مقصد و تیراژ واقعی فروش را نیز پوشش دهد؛ فرض یک هزینه واحد برای سراسر اروپا، مبنای قابل‌اتکایی برای تصمیم تجاری نیست.